Վե՞րջ․․․

Վե՜րջ․․․ ինչ տխուր է հնչում։ Նրա մեջ ամփոփվում է այն հասկացությունը, որ վերջանում է այն, ինչ սկսվել էր։ Այս դեպքում վերջացավ այն փառատոնը որը սկսվել էր վեց օր առաջ։ Տխուր է․․․ տխուր է, որովհետև այլևս առավոտվա ժամը 11-ին չենք հավաքվելու հրապարակում և մտածենք, թե որտեղ գնալ հանդիպումների ու միջոցառումների։ Երեկոյան չենք գնալու օֆիս նյութ պատրաստելու համար։ Այլևս չենք փնթփնթալու վրացի հյուրերից, որ նրանք չեն շփվում ոչ ոքի հետ և այդպես էլ չծանոթացան մեզ հետ։ Չենք տեսնելու այն թուրքերին, որոնք հեչ թուրքի նման չէին և մեր հարազատներն էին դարձել ու մեզ լքեցին ետ վերադառնալու ակնկալիքով։ Նույնիսկ Մոսկվա կինոթատրոնում, փակման արարողության ժամանակ մենք հրաժարվեցինք վկայագրեր ստանալուց և շուտ վազեցինք մեր թուրք ընկերներին Թուրքիա ճանապարհելու։ Ճիշտ է վերջացավ այս ամենը, բայց ամեն ինչ պահպանվել է մեր հիշողության մեջ։ Մենք չէինք բողոքի, որ մի որոշ ժամանակով ամեն ինչ ունենար սկիզբ և չունենար վերջ։

Լավ, էլ չփիլիսոփայեմ, և ասեմ թե ինձ ինչ տվեց մեզ այս փառատոնը։ Նախ իմ հետաքրքրասիրության սահմանները ավելի մեծացան ֆիլմարվեստի ասպարեզում, ծանոթացա և շբվեցի տարբեր երկրների հայտնի դեմքերի հետ, և ամենակարևորը, ձեռք բերեցի լավ ընկերներ․ դա ամենակարևորն է ամեն ինչում:

Advertisements

2 thoughts on “Վե՞րջ․․․

  1. Վե՞րջ… Առավոտից իրիկուն կոմպի դիմաց ենք լինելու, այնինչ էս քանի օրը միայն գիշերն էին հասցնում ինտերնետ մտնել` այնել բլոգում գրելու համր: Կարոտելու ենք

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s